Zwangerschap 1: schot in de Roos

DSC_0164

 

Zo, we zijn nu over de helft. Een mijlpaal die lekker aanvoelt. De 20 weken echo hebben we gehad en alles ziet er goed uit. Dan ga je toch lekker de tweede helft in. Vanaf week 21 kunnen kindjes horen. Ik ben benieuwd of Truus, inmiddels haar werknaam, alle muziek die wij maken en luisteren meekrijgt.

Mijn partner en ik spelen allebei in een orkest en daarnaast wordt er ook thuis veel muziek gedraaid. In het begin hebben wij een muziekspeeltje gekregen van Woezel en Pip. Deze leg ik al af en toe tegen mijn buik. Wellicht dat ons kindje het meekrijgt en het herkent als ze eenmaal geboren is, onder het mom van baadt het niet, dan schaadt het niet.

Truus hebben we bedacht, omdat we de naam al min of meer voor haar hebben. Om te voorkomen dat we het zeggen, hebben we een werknaam in gebruik. Truus werden mijn zusjes en ik thuis door mijn vader genoemd. Die naam is een beetje blijven hangen en het flapt er wel lekker uit.
De naam wordt pas bekend als ze geboren is. Het geslacht weten we al, maar het lijkt ons wel leuk om nog iets geheim te houden. Iedereen is daarin vrij zijn en/of haar keuze te maken. De een wil wel weten wat het wordt, de ander niet. De een maakt de naam al voor de geboorte bekend, de ander niet. Wij hebben gekozen om de naam nog even geheim te houden.

Angst
Truus voel ik inmiddels al aardig, maar voornamelijk aan de zijkant. De placenta zit aan de voorkant en dat maakt het lastiger daar te voelen. Ik hoop alleen niet dat zij een sterrenkijker wordt tijdens de geboorte, met haar neus naar boven. Dat maakt het bevallen nog lastiger. Voor de bevalling ben ik niet echt bang. De weeën horen erbij en gaan vanzelf weer over. Er zijn een paar dingen waar ik tegenop zie, het feit dat ze eruit moet en er dan geknipt zou moeten worden. Dat wil ik echt niet. Het herstel na de bevalling en de kans op verzakking van het een en ander door de knip zijn echt niet fijn. Daarnaast zijn er natuurlijk allerlei horrorverhalen vrouwen op internet te lezen die er na een lange tijd nog last van hebben. Daarbij kan ik weinig feitelijke informatie vinden over de gevolgen van een knip. Het wordt een beetje in een doofpotje gestopt. Alsof het niet belangrijk is wat de gevolgen op lange termijn zijn. Hier zou meer informatie over moeten komen. Ik vind mijn rust in cijfers en feiten. Dit is ook een van de redenen dat ik liever niet in een ziekehuis wilde bevallen. Ze grijpen daar sneller naar een knip, of andere medische interventie. Achteraf zijn niet alle knippen nodig geweest.

Een ander punt wat ik echt niet wil is dat er getrokken wordt aan ons kindje, door middel van een vacuümpomp. Ook dit wordt afgedaan als iets wat normaal is en er niet zo over gezeurd moet worden. Toch is een kindje nog zo klein en teer en zijn er echt gevolgen aan een pomp. De angst die ik hiervoor heb komt uit de horrorbevalling van mijn moeder. Na een aantal pogingen met persen, en een mislukte vacuümpomp ben ik toch met een keizersnede geboren.

DSC_0153

Ritje langs het IJsselmeer
Dat ik circa 21 weken zwanger was, zijn we een ritje gaan maken langs het IJsselmeer. Lekker een dagje met z’n tweeën op stap. Dat was 1 februari en het was heerlijk weer. We hebben lekker warme chocomel gedronken en een appeltaartje gegeten. Een buikje begint zich al te vormen, maar de broek die ik aan heb, is een normale broek. De meeste broeken passen nog. Grappig is ook, met de juiste bloes kan ik nog steeds verbloemen dat ik zwanger ben.

Zwangerschapskwalen
‘s Ochtends heb ik vooral last van blaas, voornamelijk het ophouden is erg lastig. In een lijn moet ik naar de wc, anders red ik het niet. Hier en daar heb ik ook wat last van pukkels, voornamelijk in mijn gezicht. Ze zeggen wel eens dat een meisje de intelligentie en schoonheid van de moeder afpakt. Dat blijkt wel met de pukkels! Lachen kan ik er wel om. Zeker om de intelligentie. Zo ging ik naar de bouwmarkt voor een bus PUR-schuim. Niet om elke bus zat een plastic buisje. Ik pak een fles zonder buisje en probeer van een andere bus een buisje te pakken… Een bus mét buisje kan ik beter pakken. Hierom hebben we best hard moeten lachen. In week 23 was het schot in de Roos, of eigenlijk blaas. Truus trapte voor het eerst best hard en dan gelijk in mijn blaas. Die voelde ik wel zitten, en ging maar snel naar de wc. In week 24 bereikte Truus 3 mijlpalen. (1) Haar vader heeft haar voor het eerst gevoeld met een ferme trap. Dit was na een korte zin van mijn partner, ofwel (2) ze reageerde op zijn stem. Hij praat veel tegen mijn buik, zodat ze zijn stem ook herkend als ze geboren is. (3) Daarbij is ze nu ook zichtbaar aan het bewegen. Heel bijzonder is dat. Zo wordt het elke weet een stukje echter dat wij een kindje gaan krijgen.

Genieten doe ik heel veel. ‘s Avonds, zodra we in bed liggen, is ze lekker bewegelijk. Heerlijk vind ik dat. Het geeft een veilig gevoel, dat ze goed beweegt. Af en toe kopen we al wat kleertjes en krijgen we ook van anderen die nog kleertjes hebben liggen. Hier zijn wij erg blij mee!

Op 17 februari had ik weer controle. Ik ben nu zo’n 3,5 kg kwijt op mijn startgewicht. Mijn bloeddruk is tot nu to erg laag. Erg fijn voor ons kindje, en ik heb er niet zo veel last van. Af en toe is het wel handig adem te halen tijdens het opstaan. Tijdens deze controle was het 110/65.

Vandaag is het Oud en morgen is het Nieuw. Wij wensen iedereen een fijne jaarwisseling!

DSC_0168

Een tip voor zwangeren (en bobbers): vlierbloesemsiroop aangevuld met lichte prikwater.

 

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *