Zwangerschap 1: tot de eerste afspraak

Tjah… ik eindigde het vorige bericht met ‘nu nog mijn vriend vertellen’.

Die bewuste 8 oktober 2014 was ik alleen thuis aan het werk. Ik had wat steekjes onderin, links van mijn baarmoeder. Je gaat toch lezen op internet. Uiteraard kom je dan horrorverhalen tegen. Het zou bijvoorbeeld een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kunnen zijn met als gevolg het verlies van je eierstok. En dan gaat het toch kriebelen. Dus ik kon niet wachten om het mijn vriend te vertellen.

Vertellen aan mijn vriend
Voordat we zwanger waren had ik altijd een leuk idee in mijn hoofd over hoe ik het mijn partner ga vertellen, als het zo ver is. Je ziet op Youtube leuke filmpjes voorbij komen over een ‘bun in the oven’ of een test in een fles in de koelkast zetten en wachten tot je man het zien. Het idee kan ik nog niet beschrijven, omdat ik beloofd heb het te bewaren voor de volgende zwangerschap. Maar goed, vanwege de steekjes en ongeduld besloot ik toch te bellen. Voordat ik eigenlijk bedacht of er wel iemand om hem heen stond, blaat ik er iets uit zoals ‘IK HEB EEN TEST GEDAAN, WE ZIJN ZWANGER’. Gelukkig bleek hij bij de koffiemachine te staan, zodat niemand mij door zijn telefoon gehoord heeft. Overrompeld van blijdschap, die hij niet kon uiten, probeerde hij toch een gesprek met mij te voeren. Eenmaal ‘s avonds thuis was het natuurlijk geknuffel, maar ook het besef: nu al?

Nog een
Omdat de test nog erg licht was heb ik er met mijn vriend erbij nog een gedaan. Die zij als iets meer dat we zwanger zijn. Donderdagochtend hebben we er nog een gedaan en vrijdag ook een. Die zei echt al dat we zwanger zijn. Maandagochtend hebben we ook nog een gedaan. Meer omdat we deze toch nog hadden liggen. Rara, wat zei deze test: ‘ZWANGER!!!!’.

Kenbaar maken
Ineens gaat het toch allemaal erg snel. Omdat het nu ongeveer een jaar geleden is, weet ik niet alles ook precies meer. Maar mijn ouders vertellen was wel heel leuk!
We wisten het nog maar net, maar ik wilde dit graag met mijn ouders delen. Aangezien ik toch niets geheim kan houden voor mijn moeder. Voor hen heb ik de tests op de foto gezet en de laatste als echt bewijs erbij gedaan in een envelop. Eenmaal thuis bij mijn moeder, was ik eerst alleen met haar. Om te voorkomen dat ze het kon aflezen heb ik gelijk maar de envelop gegegeven en gezegd dat ik een kleinigheidje voor haar had. En toch had ze het al door voordat ze de envelop had opengemaakt. Superblij was ze en heel enthousiast (hier en daar ook een traantje)! ‘s Avonds kwam mijn vader er ook bij en kwam mijn vriend ook aanschuiven aan tafel. Dus de envelop aan mijn vader cadeau gegeven. Even was het stil, en dan: ‘Champagne, maar niet voor jou!’.
Voor mijn schoonouders hebben we sokjes bij de Prenatal gekocht en ingepakt. Eenmaal daar aan tafel, een paar dagen later, gaven we dit cadeau. Ze werden er stil van. Aangezien mijn vriend 10 jaar ouder is dan ik en zijn zus na een aantal jaar proberen pas zwanger werd, kregen we uit eindelijk de reactie Zo wordt ik nooit oma en zo twee keer in 1,5 jaar. En ook weer een traantje.

En dan genieten, en voelen. Luisteren naar je lichaam. Wat geeft het aan? Vooralsnog alleen die steeksjes en wat gevoelige borsten, maar niets bijzonders. Dus lekker gaan genieten!

Contact de verloskundigen
En natuurlijk contact opnemen met de verloskundigen. Alle gegevens maar invullen op het webformulier. Niet lang daarna werden we al gebeld. We mochten op 7 november al langskomen voor de eerste afspraak. Heel spannend allemaal, alles nieuw en nog onbekend. Ook kreeg ik de tip om met een volle blaas te komen. Dan is het vruchtje wellicht beter zichtbaar. En nu wachten tot dit eerste consult. Is het een echte zwangerschap en geen windei? Klopt het hartje wel? Hoeveel zijn het er? Allerlei vragen gingen door ons hoofd.

Nieuwe baan
Intussen begon bij een nieuwe werkgever. Dan kwam zo op mijn pad. Achteraf gezien kwam er best veel op mij af en ik weet niet of het verstandig is om dat nog en keer zo te doen. Er kwam veel samen, misschien iets te veel.

Eerste afspraak
Eindelijk was het 7 november. Dan zijn we al zo’n 8 weken zwanger. De eerste twee maanden zijn dan al zo goed als weer voorbij. Tijdens de eerste afspraak worden en hoop zaken besproken, maar omdat wij natuurlijk erg nieuwsgierig zijn, gaan we eerst naar ons kleintje kijken. Dit zag er allemaal veel belovend uit. Het hartje zien kloppen en het bewoog zelfs. Heel bijzonder om te zien. Ook is het er een. Hieronder zie je de eerste echo en tevens foto van onze uk. De dooierzak is nog goed te zien, dat is het stipje links. Rechts is kleine uk, nog erg donker.

Omdat het natuurlijk nog erg pril is, was de kleine nog moeilijk te zien met de gewone echo. Dus dan maar de interne echo. De eerste keer is even ongemakkelijk, maar dat vergeet je snel. Je ziet je kleine voor het eerst!
Na het bewonderen, werd onze hele ´anamnese´ besproken. Ofwel, relevantie medische geschiedenis die nadelig kan zijn voor ons kindje en de zwangerschap. Ook kregen we de mededeling dat we eigenlijk niet thuis mogen bevallen. Dit heeft te maken met mijn overgewicht. De kans om bloedverlies is groter en dat de weeën zich niet goed doorzetten. De steekjes die ik links voelde, zijn gewoon groeisteekjes. Niets om zorgen over te hebben. Na zo’n 3 kwartier was het gesprek klaar, We kregen een hoop informatie mee, zowel mondeling als op papier. En het advies als je ergens last van hebt, neem dan contact met ons op. Op internet staan vooral horrorverhalen die alleen maar stress geven.En de volgende afspraak staat op 25 november, de eerste termijn echo. Fijn dat alles er zo goed uit ziet.

Niet thuis bevallen
Met het niet thuis bevallen heb ik het toch wel erg moeilijk gehad. Ik wilde juist niet in het ziekenhuis, vanwege de medische inval die een bevalling dan gelijk meekrijgt. Dat wil ik juist niet. Ik vind dat een bevalling pas medisch is als het daadwerlijk medisch is, wanneer er bijvoorbeeld iets misgaat met het kindje of met de moeder. Door de medische inslag wordt er vaak eerder ingegrepen, terwijl dat nog niet nodig is. Daarbij wil ik graag eerst mijn kindje vasthouden voordat het helemaal schoongemaakt wordt. Je leest wel eens over dat je kindje puur naar jou ruikt. Dit is alleen wanneer het nog niet schoongemaakt is. Dat wil ik ook. Niet gelijk gesjor en gefriemel aan mijn kind, maar mijn moment als moeder en kind. Dit moment is vaak bepalend voor de binding volgens verschillende websites en onderzoeken. Het enige voordeel wat ik er van zag is dat als het misgaat ik niet nog op de valreep naar het ziekenhuis moet, waarbij er onderweg nog wel wat opstakels zijn.

Hoe voel ik me
Tot nu toe gaat het erg goed. Het plassen komt wat regelmatiger en mijn borsten zijn nog steeds gevoelig. De steekjes zijn inmiddels een stuk minder aanwezig en dagen ook helemaal niet meer voelbaar. Misselijk ben nog niet. Wellicht komt dat later. Last van mijn overgewicht heb ik ook niet. Sterker nog, ik ben na 2 maanden maar 0,5 kg aangekomen. Niet bijzonder dus. Wel heb ik last van af en toe wat moeheid.

Wordt vervolgd.

Tot de volgende keer!

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *