Zwangerschap 1: misschien toch een keizersnede?

En dan breken de laatste weken aan. Het komt nu toch wel echt dichtbij. Het verlof was, zoals jullie in het vorig bericht konden lezen, inmiddels gestart.

Het is nu een periode van rusten, de laatste dingetjes in huis afronden, kamertje helemaal afmaken en genieten van het weer. Zo kon ik lekker dingetjes voor mijzelf doen. De administratie heb ik eindelijk helemaal af. Gedurende een aantal weken ben ik de administratie aan het omgooien en opruimen. Niels en ik hielden tot voor kort een gescheiden administratie. Erg onoverzichtelijk. Nu is alles netjes opgeruimd en in mappen gedaan. Heerlijk is dat zeg!

Op 16 mei, een zaterdag, werd het wat rustiger in mijn buik. Dat vond ik wel apart, want ze was elke dag lekker aan het bewegen. Niet de hele dag, maar wat ze deed was goed aanwezig. Maar goed, ik voelde wel iets. Laten we het nog maar wachten, was de gedachte. Zondag was ze nog steeds erg rustig. Toen zat het mij niet meer. In de middag de verloskundige gebeld, met het bericht dat ik haar minder voelde. Ze vroeg ons naar de praktijk te komen, met als extra informatie dat we waarschijnlijk wel worden doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een CTG. Even een extra controle, zo zijn de protocollen. Ze zei erbij, schrik niet (Ze is een schat van een mens)! Onder lichte spanning (want ja, je schrikt toch wel even) reden wij naar de praktijk. Weer zo’n langdurende rit… Eenmaal bij de verloskundige werd mijn bloeddruk gecontroleerd, en ook werd het hartje van de kleine beluisterd. Deze was sterk aanwezig, pfieuw. De reden waarom ik haar minder voelde, was dat ze besloten had om in een dwarsligging te gaan liggen. Lekker joh, dat is geen natuurlijke bevalling meer maar een keizersnede. Dus toch maar even kijken met de echo. Ze zag er verder prima uit. Er werd wel geconstateerd dat er wat laaggemiddeld vruchtwater was. We werden met folder en goede uitleg voorbereid op de mogelijkheden die zouden kunnen volgen. Er zou eerst een draaiing gepland worden (mits wij dat graag willen), en zo snel mogelijk. Mocht dat niet lukken dan wordt de keizersnede ingepland. Maar om alles goed vast te stellen werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis voor de CTG.
Eenmaal in het ziekenhuis, was het erg rustig. Lieve dames van de verlos- en kraamafdeling wachtten ons al op. Daar werd ik aan de banden gelegd en werd er gecontroleerd hoe haar hartslagje is en of ik al enige weeën had. Ongeveer drie kwartier hebben we daar gelegen. Glaasje water erbij en Niels ging alvast even de verloskamers bekijken. Omdat ik natuurlijk niet mocht lopen met die banden om, had hij er een filmpje van gemaakt. Hier gaan we ten slotte bevallen. Dan is het wel handig dat je al weet waar je terecht komt, zodat je minder last hebt van nieuwe dingen. Dit voorkomt of zorgt voor mindere aanmaak van adrenaline, wat de bevalling tegenhoud. Weeën waren er nog niet echt en het hartslagje was verder prima. Vervolgens kregen wij nog een echo. Ook hier werd bevestigd dat het vruchtwater laaggemiddeld is. Verder prima, echter voor een draaiing niet heel handig. Ze werd ook gemeten en ze is geen dikkertje, zoals de lieve verloskundige van het ziekenhuis het omschreef. Haar koppie is ook niet groot (Yes! dacht ik toen, dat moet ik er wel doorheen krijgen). Ook werd er aangegeven dat ze mogelijk eerder komt, door het mindere vruchtwater en iets wat ze met haar ademhalingsbeweging deed (of niet deed, dat staat mij niet helder meer voor de geest). Er werd gelijk een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt voor zijn controle en in die afspraak wordt de draaiing gepland. We kregen nog een tour door de verlosafdeling. Dat was ook erg fijn, zo zie je het toch in real life. En daarna mochten we weer naar huis. Wat een bewogen zondag zo! Ik kreeg de tip mee om in kleermakerszit te zitten en stiekem heb ik thuis ook al een beetje aan mijn buik gewoeld. Haar een beetje pushen om te draaien.
Dus maandag terug naar het ziekenhuis. Op controle bij de gynaecoloog. Eerst even babbelen en toch ging hij ook nog weer even kijken met de echo, en wat een grap. Ze is weer goed gedraaid!!! Een draaiing is niet meer nodig en ik kan weer natuurlijk bevallen. Pfieuw, wat een geluk! Gelijk de verloskundigen ingelicht (eentje zat toevallig in de wachtkamer van het ziekenhuis). Dit liep gelukkig af met een sisser. Of het gewoel aan mijn buik geholpen heeft weet ik niet, maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb.

Hoe voel ik mij verder aan het eind van de zwangerschap? Het gaat op zich wel. Slapen gaat aardig nog in week 36, echter bij elke draaiing wordt ik wakker. Ik heb het idee dat ik een hele grote buik moet omdraaien, hoewel ik mijn buik tot dusver vind meevallen. Nectarines en wilde perziken vind ik erg lekker ruiken, niet persé om te eten, maar alleen om te ruiken. Mijn borsten lekken eigenlijk alleen als ze loshangen en ertegenaan gestoten wordt. Met een bh aan heb ik nergens last van. Helaas ben in week 37 ik lekker verkouden. Voor de bevalling hoop ik dat het weg is. Er wordt wel eens geschreven dat je kindje nog puur naar jou ruikt als het er net uit is. Die geur wil ik niet missen. In deze week wordt het slapen ook minder… Gelukkig kan ik overdag goed rusten (misschien ook de reden dat ik ‘s nachts minder slaap).

Omdat de kleine in mijn buik ook inderdaad niet groot is, heb ik toch maar een paar pakjes maat 50 gehaald. Niels en ik waren allebei een grote baby en had tot dusver alles in maat 56 of groter. Ik had een pakje maat 50 gekregen van iemand, tweedehands, maar dat is dan natuurlijk niet genoeg. Bij de Zeeman had ik een heel schattig jurkje gekocht met een bolero. Dit is gelijk haar geboortepakje geworden, mocht ze niet in maat 56 passen. Van deze maat had ik namelijk al een sterrenpakje gekocht, meteen bijpassend mutsje. Bij de controle nu, lag de mooie meid nog steeds goed, het haar hoofdje naar beneden. Vanaf deze week mag ze komen. Nu hoef ik niet meer met spoed de VK te bellen en hoef ik ook niet meer te gaan zitten als mijn vliezen eerder breken. Ze ligt goed en is gelukkig weer aan het indalen. Heel grappig ook is dat Niels nu ook zenuwachtiger wordt. Alsof het besef nu pas komt. Mijn moeder heeft een mooi jasje gehaakt. Dit wordt haar geboortejasje. Ik had er ook een van mijn oma gekregen. Het lijkt mij leuk als zij er ook een krijgt.

Het geboortekaartje staat klaar om besteld te worden. Alleen de gegevens hoeven nog ingevuld te worden. Het geboorteplan is zo goed als af. Ik heb toch een aantal wensen, om te voorkomen wat er bij mijn moeder gebeurd is. Een hele dag bezig geweest, getrokken met een vacuümpomp (2x) die ook weer losschoot. Er werd zelfs getrokken met de voet tegen het bed! Een zeer traumatische ervaring. Als klad voor het geboorteplan heb ik deze link gebruikt. Een goede richtlijn om zo alles op papier te krijgen. Wel een tip, zorg dat alles op 1 A4 past, zodat het geen lange tijd kost om door te lezen.

En dan zijn we 40 weken zwanger. Vandaag viert mijn zusje haar verjaardag. En ik ben er vrolijk bij. Ook gebruiken wij dit moment om even wat mooie foto’s te maken van mijn buik. Mijn jongste zusje kan, vind ik, toch wel mooie foto’s maken! Hieronder zie je er een paar. Voor de rest heb ik lekker stilgezeten, zowel binnen als buiten. Ik merkte toch dat ik wat vocht begon vast te houden. Dat is ook wel te zien op de foto’s. ‘s Avonds waren mijn voeten zo dik dat ik ze lekker in een emmer koud water heb gestopt. Dat was lekker, zeg. Maar goed, nog geen aanstalten van de kleine meid.

Wellicht ergens in de komende week?

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.