Zwangerschap 1: de geslachtsecho

Vanaf een week of 15 in de zwangerschap kun je een geslachtsbepalende echo doen, kortweg de geslachtsecho.

Dit is een pretecho en wordt niet vergoed door de verzekering. De prijzen hiervoor verschillen per praktijk.

Wij gingen met 15 weken deze echo wel doen. Zeker ook omdat de echo met 20 weken een medische echo is en er dan minder positieve dingen naar voren kunnen komen. Ook hadden we een aantal familieleden uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn. We maakten er een klein feestje van.
Tot deze echo was het weer een aantal weken wachten. Inmiddels wist bijna iedereen wel dat we een kleintje verwachten. De misselijkheid vierde hoogtij, maar gelukkig alleen ‘s ochtends. Plassen moest ook vaker op een dag. Mijn broeken passen nog prima, ik heb nog geen positiekleding nodig. In een later bericht zal ik hier meer over schrijven. Zo links en rechts krijg je al cadeautjes, van toetendoekjes tot speeltjes. Wat heerlijk is dat zeg!

In de 15e week had ik weer de vierwekenlijkse controle. Hierbij werd de bloeddruk, gewicht, en buik gecontroleerd. Mijn baarmoeder ligt netjes 4 vingers onder de navel. Dat groeit allemaal prima. Bloeddruk is mooi laag en ik was zelfs afgevallen (van de misselijkheid). Uiteraard wordt er ook geluisterd naar het hartje. Helaas was deze niet te horen. Ik schrok van binnen wel, maar bleef wel rustig, want de lieve verloskundige zegt dat dit vaker gebeurt in het begin. Dat is wel geruststellend, wanneer de verloskundige niet in paniek is. Echter voor de zekerheid wordt er wel een snelle echo gemaakt, om zeker te weten dat het kindje nog leeft… En ja hoor, het hartje is luid en duidelijk te horen met de echo. De reden hiervoor kan bij mij zijn dat ik wat steviger ben, maar ook is een mogelijkheid dat mijn baarmoeder iets gekanteld ligt. Pfieuw, dat liep af met een sisser. Ons kleintje is nog prima in orde in mijn buik.

Met 16 weken hadden wij de geslachtsecho. Verschillende familieleden gingen mee. Het voelt voor ons bijzonder om dit te mogen delen met zo veel mensen! Fijn dat we ze om ons heen hebben. Ik geneerde mij ook niet voor de inwendige echo die nodig was om het vast te stellen. Ons kindje ligt nog erg diep. Preuts ben ik van mijzelf wel, maar ik voel mij zo op gemak bij de verloskundigen en echoscopiste dat ik er minder moeite mee heb, mijzelf bloot te geven. En na even zoeken en een goede positie van ons kleintje, wordt meegedeeld dat we een meisje krijgen. Zeer bijzonder hoor! Toch het gevoel onjuist. Na de mededeling hebben we nog lekker kunnen kijken naar ons kleintje. Haar hartje hebben we gehoord en zien kloppen, we hebben haar zien bewegen.


Op deze echofoto is haar voetje te zien. Deze is hier zo’n 1,9 cm groot.

Na de echo zijn we met z’n allen wat gaan drinken in de stad. Lekkere warme chocomel met slagroom, want het is inmiddels winter. Nu kunnen we gaan nadenken over het kamertje en over kleertjes.

Spannend! Ik heb er zin in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *