Weekly Update

Weekly Update #77

Man, wat kan je leven ineens nog meer op zijn kop staan. Afgelopen twee weken is het dat ook stiller geweest op de website, maar ook op social media. 

1 december kregen wij bericht van de bewindvoerder dat het we het huis van mijn (overleden) opa en oma uit moeten, per 31 januari 2018. Opa is nog niet eens terug van het crematorium en wij moeten er al uit. Over dit en al de rottigheid van het afgelopen jaar, zal ik binnenkort een blog online plaatsen. Daar is dan wat meer ruimte voor. Voor nu zijn we hard op zoek naar een huis. Helaas vrije sector, de sociale huurgrens wordt anders bepaald dat de vrije huurgrens, maar toch belanden we in de vrije sector. Flink balen, jammer dat de woningbouw vereniging waar ik lid van ben dat niet eerder doorgeeft… Dan hadden we misschien al eerder een huis had. Maar ja, achteraf kijk je een koe in zijn kont. Wie een huis heeft voor ons, of een gouden tip, dat zou heel fijn zijn!

Door deze situatie klapte ik dicht. Ik zat in een donker dal. Alles ging mis, van deuk in de auto, tot kind naar het ziekenhuis, alles valt uit je handen, zodat je nog meer schoonmaakwerk hebt. Je kunt niet meer. Als je al een jaar aan het bikkelen bent, om de keuze van een takketrut te boven te komen, financieel gezien, is het enorm zuur als je er weer aardig bent, en dan gelijk weer 20 stappen achteruit wordt gezet. Zo voelt het althans. Op een gegeven moment heb je genoeg, dan kun je niet nog meer tegenslagen hebben. Die grens komt/kwam wel heel dichtbij.

Afgelopen weekend kregen wij een weekendje weg cadeau van mijn lieve schoonouders. Samen met hen en de zus van Niels (en aanhang) zijn we naar de Huttenheugte geweest. En toen heb ik besloten er een aardig radiostil weekend van te maken. Vrijdagavond plaatste ik nog wel een bericht op Instagram, maar daarna had ik mijn telefoon alleen af en toe bij me of wat filmpjes of foto’s te maken. Maar even helemaal geen gedoe met internet (kost overigens echt enorm veel, €5,00 voor 1 uur internet), dus dan maar even lekker rust. Niels en ik hadden dat echt nodig, samen met het gezin. En dat was heel fijn. Die rust vonden we zaterdagochtend eigenlijk al. En dat zie je terug aan de kinderen. Ze zijn gelijk een stuk vrolijker, makkelijker en gezelliger.

Ivette's lifeWe hebben er lekker gespeeld in de hallen, rond gelopen, gezwommen, gegeten, gedronken, gerust, spelletjes gespeeld en goed geslapen. Helaas was er geen extra bedje voor Elsha. Alleen voor Fynn. Iets in de communicatie. Gelukkig waren er wel twee slaapkamers. Elsha is bij mij in bed gekropen, en Fynn in het kinderbedje, met Niels op de kamer. Slapen wij dat nu apart? Jup, dat doen we wel vaker. Niets om ons voor te schamen. Ik snurk af en toe en Niels haalt zwaar adem. Dan houdt je elkaar ‘s nachts alleen maar wakker. Daar wordt niemand blij van. En ik vond het supergezellig om met Elsha in bed te slapen. Als ze zo klein zijn, wanneer ze net geboren zijn, moet ik er niet aan denken. Veel te eng dat er een arm of deken net over hun hoofdje heen gaat. Maar Elsha is inmiddels (bijna) 2,5 jaar oud en ze slaapt heel rustig (als ze niet huilend wakker wordt, haha). Voor de zekerheid had ik een kussen tussen haar en de kast gelegd en tussen haar en mij. En dat is goed gegaan. Zondagochtend werden we wakker met dit uitzicht. Dat is toch genieten. Een pré kerst gevoel. Heerlijk!

De rit naar huis was wel even heel spannend. Maandag moest ik weer aan het werk, dus zondagavond na het eten naar huis gereden. Er was geen ontkomen aan, we zaten in de sneeuwstorm. De rit duurt normaliter iets meer dan 2 uur, maar we hebben er 3 uur over gedaan. De eerste 1,5 uur hebben we 50, maximaal 60 km per uur gereden. Daarna ging de sneeuw aardig liggen en de wegen waren ook beter begaanbaar en goed schoongemaakt. Dus konden we weer aardig normaal rijden. We hadden al voor het eten kunnen vertrekken, maar de rit naar het huisje vrijdagmiddag was een ramp. Rond half 5, kwart voor 5 waren we vertrokken. En toen kwam de sneeuwstorm, dus files, dus geen parkeerplek bij de Macdonalds, omdat iedereen rond etenstijd van de weg afging. Dus naar een A1 restaurant. €100 voor een hapje eten met zijn vieren, even snel, zodat we geen huilende kinderen hebben, vind ik iets te duur. Dus dan maar aan het droge brood en later via de drive nog wat frietjes. Man, ze waren zo tevreden. De flesjes hadden we gevuld, dus aan drinken geen tekort. Ik neem mezelf wel voor om nooit meer in de spits te rijden met kinderen, zonder dat ze eerst gegeten hebben, zeker als het sneeuwt.

Uiteindelijk kwamen we wel een stuk positiever weer thuis en lijkt het tij eindelijk te keren. Ik hoop dat we die positieve lijn kunnen vasthouden, en hopen dat we snel een huisje hebben gevonden, waar wij de komende jaren kunnen wonen, totdat Niels is afgestudeerd als jurist en we een mooi stulpje kunnen kopen. Dat is althans het plan, wie weet wat er nog meer voor positiefs langs gaat komen?

Andere dingetjes die de afgelopen twee weken voorbij zijn gekomen zijn de verjaardag van Niels, gezellig, niet groots, en Sinterklaas kwam nog even langs. Dat had hij niet verwacht. Dan natuurlijk Sinterklaasavond zelf. Dat hadden wij gedaan op 5 december zelf, bij ons thuis, met mijn kant van de familie. Zo konden Elsha en Fynn gewoon in hun eigen bedje slapen, op hun ‘normale’ tijd. Iedereen had wat te eten gemaakt. En als afsluiter hebben we kaartspelletjes gedaan. Weer eens ouderwets, maar wel heel gezellig.

Verder hebben we lekker gespeeld in de speeltuin met de kinderen. Dan maak ik vaak wat foto’s. Ze groeien zo hard, het is echt onvoorstelbaar dat Elsha pas 2,5 jaar bij ons is, maar al zo veel heeft geleerd. Evenals voor Fynn, hij is nu 15 maanden oud en hij gaat zo hard. Het is er een met karakter, die al heel veel tanden heeft en een die vermogen aan luiers heeft gekost. Maar zijn lach en knuffels zijn goud waard. Vrijdagavond bij de Huttenheugte heb ik zo lang met hem geknuffeld. Hij liet het toe en het voelde zo fijn. Fynn heeft daar weinig rust voor, maar ik heb wel 10 minuten met hem knuffelend gezeten.

Ivette's life Ivette's life

Op naar een kerst tussen de verhuisdozen en een geweldig positief 2018 voor ons! Proost je mee?!

Liefs van Ivette

 




 

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *