peuterlijke huilbui

Wat te doen bij een peuterlijke huilbui?

Peuters willen hun zin. En als ze die niet krijgen, volgt er vaak een huilbui. Hoe ga je daarmee om? Ik geef je onze tip.

Peuters gaan hun eigen ik ontdekken. Ze vinden dat iets van hen is. Vaak zie je dit al ontstaan, wanneer ze nog dreumes zijn. En wanneer ze vervolgens de peuterpuberteit bereiken, gaan ze duwen, trekken, etc. om hun speeltje te krijgen, die op dat moment iemand anders vast heeft. En als dat niet werkt, want ja moeders/vaders voedt natuurlijk op, dan gaan ze huilen. Ze zijn ontroostbaar en gaan vaak liggen op de grond. Ze willen niet geknuffeld worden, moeders/vaders is immers de boosdoener. Laat staan een zinnig woord uitbrengen over waarom ze nou eigenlijk boos zijn. Het concept ‘wachten’ is vaak nog lastig in de praktijk te brengen voor die kleine bengels.

En wat doe je dan als ouders? Ik heb wel een paar keer gehad dat ik met mijn handen in mijn haar zat, en een huilend kind op de grond. En dat ik niet wist hoe ik tot haar door moest dringen, zodat ze weer rustig werd en dan toch maar de tanden poetsen. Dat is een vrij lastige. Ik weet nog van mezelf dat wanneer ik boos was ik ook even afstand moest nemen. En toch, wanneer het al 20:00 uur is, moet een kindje gewoon naar bed. Dus hup, tanden poetsen.

En toen kwam ik op het idee. Elsha is helemaal gek van haar knuffels, met name Maja de Bij. Die heeft ze gekregen tijdens een weekendje in een huisje, vlakbij Plopsaland. Ik wilde gebruik gaan maken van de verbeeldingskracht die de kleine schatjes nog rijkelijk bezitten. Dus ik een andere, hogere en lievere stem opzetten, en het knuffeltje bewegen met mijn hand, wanneer ik een zinnetje zeg.

Ik begin dan eerst met haar emotie. Elsha is verdrietig, waarom huil je. Vaak is het dan nog stil, want de vraag waarom voel je jouw emotie is nog lastig te verwoorden voor een peuter. Dat geeft niet, op deze manier worden ze er langzaam aan wel bewust van. Dat praat ik met haar dat ze niet hoeft te huilen en knuffelt ze even met Maja de Bij. Als ouder weet je ook nog wel waarom een kindje huilt. Dus mijn volgende zin is vaak Wil je nog niet naar bed? of Waarom wil je niet opruimen?. Ze wil dan eigenlijk nog niet slapen, want de wereld is zo leuk. Niet dat ze dat zegt, maar begrijpen als ouder doe je dat wel. En dan zegt zij Nee. Waarop ik dan weer zeg, Het is al donker buiten, de maan staat aan de lucht. Het is voor grote meisjes tijd om naar bed te gaan. En dan komt de bevestiging dat zij dat eigenlijk ook wel weet. Met de volgende vraag Zullen we dan eerst je tandjes poetsen? En op de een of andere manier is zij dan altijd al weer vrolijk. Dus zegt ze ja. en dan knuffelt de knuffel nog wat met haar. Vervolgens kan ik rustig haar tandjes poetsen of kan gaat ze eerst de blauwe mannetjes (lees: toren van Pisa) opruimen, voordat ze gaat kleien of tekenen. En zo is de huilbui binnen enkele minuten omgedraaid tot een vaak vrolijk, niet meer huilend meisje.

Dit is natuurlijk niet een gouden tip. Dit is een van mijn ouderlijke trucjes in het arsenaal om te zorgen dat de bengel op dat moment gaat uitvoeren wat er gedaan moet worden. Ze mag veel spelen en nog lekker kind zijn. Maar dat mag binnen de kaders die ik haar aanbied. Dus niet springen op de bank, niet gooien met eten, alsjeblieft en dank je wel zeggen. etc. Maar ze mag verder lekker haar gang gaan. Tekent ze op tafel. Kan gebeuren. De kleurpotloden en stiften die ze gebruikt, zijn makkelijk van het tafelblad af te halen. Daarnaast is het een oude tafel die eigenlijk al 2 jaar opgeknapt moet worden.

Andere huilbuien hebben we met Elsha nog niet echt gehad. In de winkel als ze iets niet mee mag nemen, zeg ik dat we het niet nodig hebben, ander keertje. En vervolgens geef ik haar iets aan wat ze wel in haar karretje mag leggen. En af en toe laat haar zelfs iets uit het schap pakken. Als het niet stuk kan vallen, dan vind ik dat geen probleem. Wat ik probeer te vermijden is met twee kinderen loslopend door de winkel te gaan. Ik ga het liefst niet eens met 2 kinderen boodschappen doen. Dat heb ik tot nu toe ook maar 1 keer gedaan, denk ik. En daarna dacht ik echt, dat doe ik nooit meer.

Fynn heeft tot voor Kerstavond 2017 een aantal driftbuien gehad. Dan is er niet tot hem door te dringen en wat je ook doet, het maakt het alleen maar erger. Op Kerstavond heeft hij zijn grootste driftbui gehad. Maar ik denk dat hij daar zelf ook van geschrokken was, want daarna zijn zijn huilbuien eigenlijk geen huilbuien meer maar een dram om zijn zin te krijgen. En vaak is dat ook zo weer klaar.

Heb jij ook ervaring met huilbuien waar je niet doorheen kwam? Wat deed je toen? Daar ben ik wel benieuwd naar. Misschien heb je nog tips, voor als Fynn straks ook een peuter is.

Liefs van Ivette




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *