rot jaar 2017

Wat een rot jaar is 2017

Een terugblik op 2017 is geen positief terugblik. Het is ronduit een rot jaar geweest, dat begonnen is op 28 november 2016. Ik had de hoop dat dit jaar, 28 november 2017, het einde zou zijn van dat klote jaar. Niets is minder waar. Grof? Nee hoor, lees maar verder.

Eind augustus 2016 was ik uitgerekend. Ons huis in Den Oever stond ook te koop. Er kwam veel samen. Maar we hadden na bijna een jaar ons huis in de verkoop te hebben goede hoop dat het nu verkocht zou zijn. Ineens kwamen in enkele weken tijd meerdere kijkers bij het huis. Het hele jaar ervoor waren dat er minder dan in die paar weken. Zo ook ene mevrouw D. Na een bezichtiging deed zij al een bod en uiteindelijk kwamen we samen uit op een mooi bedrag. Maar na weer een week twijfelde ze toch. De makelaar liet ons het werk doen en wij moesten haar maar ontvangen, met een kopje koffie. Omdat er in de buurt een Nazi zou wonen? Huh?

Na nog twee bezichtigingen doet ze het uiteindelijk toch niet. Ze is nergens aan te houden, want er was nog niets getekend. Geeft niet, er waren nog meer geïnteresseerden. En toen kregen we gelijk de vraagprijs geboden van iemand. Wauw! En die dag erna belde mevrouw D. dat ze het huis toch wilde. Oh, de fout die we toen gemaakt hadden. Haar door te sturen naar de makelaar om haar als nog mee te laten dingen. Dat hadden we nooit moeten doen. De les die we hieruit halen: laat een twijfelaar nooit je huis overnemen. Zo daarover meer. Uiteindelijk heeft zij gewonnen. Nog ongeveer een week op de teller van de zwangerschap van Fynn en we tekenden de voorlopige overeenkomst.

De stress die ik toen al had was best veel. Iedere keer je huis schoonmaken voor kijkers. Terwijl je je huis wilt klaarmaken voor de baby. Ik raad het zo af. Ik wilde niet dat ze aan het wiegje en alle andere spulletjes zouden zitten. Dat moest schoon blijven. Onaangeraakt. Een kleine perfectionistische tik van mij. Maar goed, ga een hoogzwangere vrouw nooit in de weg staan, of zoiets.

Dus uiteindelijk het voorlopige koopcontract getekend. De makelaar bevestigt na een week of 6 dat het betaaltermijn is afgesloten voor de 10% en dat dat ook gebeurd is. De het contract is daarmee definitief. En dan is het eind november. Wij wachten op bericht van de notaris waar we het geld naartoe over moeten maken, om de restschuld te dekken. En dat krijgen we maar niet te horen. Eerst nog wat afwijkend. Maar dan worden we op 28 november 2016 gebeld door de makelaar, aan het eind van de dag dat ze de 10% toch niet had overgemaakt. Met een dik excuus van de makelaar dat hij over de tekst van de notaris had gelezen. Ehm.. k*t. En het volgende punt. Ze gaat het huis niet afnemen. Tjah. Ik was boos, wat zeg ik. Ik was woest.

Wat ons wonen betreft, wij konden gelukkig in het huis van mijn opa en oma wonen. Dus we zaten niet echt met dubbele lasten. Een geluk dan maar. Maar goed, de volgende dat kwam ellende nummer 2. We kregen te horen dat manlief zijn baan zou gaan verliezen. Per wanneer, hoe wat etc. was nog onduidelijk. Daarover zouden nog gesprekken gaan volgen.

Bedenk dan dat we ondertussen nog een huilbaby met verborgen reflux, darmproblemen en lactose-intollerantie erbij hadden. Daarnaast zat ik nog in de ziektewet, omdat ik heel erg last had van bekkenbodeminstabiliteit. Dit ten gevolge van de bevalling van Fynn. En zodra ik uit de ziektewet kwam, was ik ook werkloos. Ik zat op uitzendbasis toen ik met verlof ging. Dan wordt je contract niet verlengd. Ook al mag het niet, het gebeurt toch. En je doet er niets tegen.

Resumé, geen werk, een huis waar we niet meer wonen, met een mogelijke rechtsgang voor de deur, een huilbaby met gebruiksaanwijzing. Iets te vee van het goede, of slechte eigenlijk.

En inderdaad het werd een rechtsgang. We hebben in december meerdere pogingen gedaan om het huis toch aan haar te verkopen. We hebben zelf een aanbod gedaan om de kosten die ze inmiddels had volgens contract te verlagen, zodat ze alsnog het huis zou afnemen. Uiteindelijk is zij daar nooit volledig mee akkoord gegaan.

De reden die we kregen dat ze het huis niet wilde afnemen, was omdat ze een latexallergie had. Had je ooit zoiets gehoord? We werden iedere keer ana het lijntje gehouden. Dan ging ze weer met de jurist praten, dan weer met de arts waar ze in behandeling was. Bla bla bla. We zijn in een kort geding bij de rechter beland. Nou wat een omhooggevallen doos was dat. De termijn waarbinnen zij een uitspraak zou doen, daar hield ze zich niet aan. Ze verlengde het met 2 weken nota bene. En de uitspraak uiteindelijk. Zij zegt dat er wel een akkoord was en dat mevrouw het huis maar moest afnemen voor het lagere bedrag dan de volledige 10% die zij extra zou moeten betalen.

Maar het verwachtte gebeurt toch, ze neemt het niet af. En dan zou het toch een echte rechtsgang worden, meteen lang traject. Poeh, we hebben ook een gezin. Na lang beraad met verschillende mensen van verschillende posities hebben we besloten toch maar te settelen. Maar dan zit je ineens met een huis waar je niet meer wilt wonen.

Uiteindelijk is het huis wel verkocht, maar voor een lager bedrag dan waarvoor we het aan mevrouw D. zouden verkocht hebben. Dus echt winst met die 10% hebben we ook niet gemaakt. Het heeft ons alleen maar heel veel stress, tranen en een financieel gat op onze bankrekening gelaten. Die gevolgen hebben we heel lang moeten voelen en voelen we nog. We hadden een mooi spaarcentje kunnen opbouwen. Maar dat is helaas niet gelukt. Ik vraag me wel eens af of ze überhaupt door heeft van wat zij en haar advocaat hebben aangericht.

Andere dingen die in 2017 gebeurden zijn er ook. Niet allemaal wil ik ze benoemen, maar geloof mij. Er is genoeg shit geweest. De laatste trap we die nog kregen is dat we per 31 januari 2018 het huis uit moeten. Tjah. Daar sta je dan met je gezin, zonder huis. Dat is niet wat ik mij voorgesteld had toen we besloten voor een kindje te gaan. Absoluut niet. Het geeft mij slapeloze nachten, stress, chaos in mijn hoofd. Mijn stresslevel staat continu hoog, met alle gevolgen van dien.

Je belt dan naar de woningbouw verening in het dorp. Daar sta ik al 9 jaar ingeschreven. Wat blijkt, we verdienen te veel voor sociale huur. Oh, dat is enorm balen. Dat betekent dat de woningkosten heel duur gaan worden. Maar goed, we gaan voor de vrije sector. En dan komt je bij een makelaar die zegt dat je te weinig verdient. Waar sta je dan? Wat moet je dan. Je wordt even helemaal van je voeten geslagen. Je hangt de telefoon huilend op. Je laat het niet merken, maar de tranen stromen over je wangen. Maar dat is nog niet het ergste. Er zijn meer makelaars of instanties die vrije sector huizen verhuren. Dus ga je naar een instelling die puur voor verhuur gaat, dan kom je niet in aanmerking omdat je geen sociale huurwoning achterlaat. Die hebben namelijk voorrang.

Ondertussen ga je voor een urgentie verklaring. Dat kost geld, maar je moet wat als je op straat komt te staan. Om alleen maar te horen dat, en ik quote ‘niet eerlijk zou zijn voor alle andere huurders die ook op zoek zijn’. Moet ik nou geld gaan betalen voor een beslissing van 2 minuten. Hij of zij, een naamgenoot, wijst ons terug naar de gemeente Den Helder waar wij gewoond zouden hebben. Eh, nee, dat is Den Oever. De andere kant van Noord-Holland. Hij of zij heeft niet eens ons dossier goed gelezen. Aan het eind van de brief zegt hij dat we de rekening nog gaan ontvangen. Zo kan ik ook makkelijk mijn geld verdienen. De aanvraag voor een urgentie verklaring van de gemeente Zaanstad stelt dus geen reet voor, maar je moet wel betalen. En uiteindelijk is het weer een instantie die je in de kou zet. Ik weet het niet meer. Dat was overigens de week voor kerst. Toen hebben Niels en mijn vader maar eens duidelijk gemaakt dat ik het nu moet laten gaan. Eerst Kerst, eerst genieten van mooie dagen. Ik heb mijn best gedaan. Ik mocht het hele menu maken en dat is goed gelukt. Op die manier hoef ik ook niet aan al die shit te denken. En je zoekt echt wel je momenten van ontspanning. Die heb je ook nodig!

Ze zeggen wel ‘count your blessings’, maar weet je. Dat is op dit soort moment verdomd moeilijk. Dat zelfs je omgeving niet meer weet wat je moet doen. Je hebt je kinderen om je heen en familie die je een schouder biedt. Dat is echt heel fijn, geloof mij. Zonder die steun zou het bijna ondragelijk worden. Maar het geeft zoveel stress en dat reageer je op elkaar af.

Dit is de eerste stap dan ook maar richting het sociale netwerk online. Ik had zo gehoopt dat het niet nodig zou zijn.

Gelukkig heb ik sinds augustus werk gevonden op een heel leuk kantoor met een superleuk team. Het werk is simpel, maar het is goed zo. Ik mag er blijven, ik doe mijn ding goed en dat is ook eens fijn. Ik hoop echt dat we nu alle shit, alle ongein en negativiteit gehad hebben. Ik hoop dat we snel een huis vinden en dat 2018 maar ons jaar mag worden. Genoeg is genoeg!

Op naar positiviteit, veel geluk, een huis en zekerheid.

Sorry voor dat het geen positief bericht is zo aan het eind van dit jaar, maar dat weet je waar we nu staan. Als je een woning hebt voor ons, stuur een bericht! Wij zijn er heel erg mee geholpen.

Liefs van Ivette

PS: dit heb ik in een keer opgeschreven. Een aantal zaken zijn inmiddels ruim een jaar geleden. En omdat ik het in één artikel wilde zetten, heb ik niet alles erin gezet. Dat zou dat lang zijn en dat is ook niet nodig voor de strekking van het verhaal. 




 

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *