Het leven als alleenstaande moeder Ivette's life

Het leven als alleenstaande moeder

Wanneer ik dit artikel schrijf ben ik zo goed als 5 maanden alleenstaande ouder. Vandaag kijk ik terug naar de afgelopen periode.

Uit elkaar gaan is niet niets. Dat gaat niet in je koude kleren zitten. In combinatie met meer dingen die privé speelden, vond ik het allemaal wel erg heftig. Uiteindelijk ga ik het wel redden, hoor. Maar het dal was aardig diep. Hierdoor had ik ook een pauze genomen van vrijwel al het digitale. Ik was weinig te vinden op de socials en artikels heb ik eigenlijk ook niet gepubliceerd. Dat ga ik nu langzaamaan weer oppakken. Het opknappen van mijn eerste eigen appartement is bijna klaar. Daar gaan natuurlijk ook nog artikels over volgen. De verhuizing is in zicht. Ik kan het hoofdstuk bijna afsluiten.

En ondertussen gaat het opvoeden gewoon door. Opvoeden in je eentje. Vele ouders doen dat dagelijks overdag alleen. De andere ouder is aan het werk. Maar ‘s avonds vindt er vaak een wisseling plaats, zodat de thuisblijvende ouder van die dag ook even afstand kan nemen en kan ademhalen. Dat stukje mis ik wel een beetje. Daarnaast zijn je gesprekken met de kindjes over, in welke kleur wil je de poes tekenen of je kan goed op de wc plassen. Een gesprek anders dan dit zal weinig volgen.

In mijn ouderschap ben ik wel iets strenger geworden. Om te zorgen dat ze goed luisteren en ik niet 25x moet vragen of ze hun fles op tafel zetten, of het gelezen boekje terugleggen op de stapel. Dat is niet altijd prettig, maar soms wel noodzakelijk.

Gelukkig doe ik het niet volledig alleen. Ik kan veel op mijn ouders terugvallen en mijn zusjes komen zo af en toe ook even de zorg overnemen. Daarvoor ben ik heel dankbaar! En ja, Disney is een grote vriend. Dan kan ik even wat opruimen, inpakken voor de verhuizing of even een wasje ophangen, zonder dat ze gaan lopen klieren, spullen stukmaken, of een stift vinden en die op je stoel gebruiken.

Een van de dingen die ik duidelijker heb gemaakt is discipline inbrengen, daar ben ik niet zo van, maar goed, de kindjes (en ik) hebben het wel nu nodig. Dat betekent bijvoorbeeld, wanneer ik ze ophaal van de opvang spreek ik met ze af, nog voordat het hek opengaat, dat ze handjes vasthouden en niet wegrennen. Wanneer ik dat inderdaad goed van de tevoren afspreek met ze, dan doen ze dat ook en kan ik met een gerust hart naar de auto lopen, zonder 100% bang te zijn dat er een de weg op rent, wanneer er net een auto aankomt. En dat, van de voren iets met ze afspreken, werkt eigenlijk best goed! Mijn tip voor andere nieuwe alleenstaande ouders, maar eigenlijk voor alle ouders, haha.

Het avondeten met twee kinderen, ik plan dat goed uit, zeker als het een werkdag is. Ik maak dan iets simpels met groentjes uit een stomer, soms een stukje vlees erbij en wat aardappeltjes. Niet te moeilijk. Wanneer we dan thuiskomen, loop ik eerst met de tassen naar binnen. Dan zet ik de stomer met de groenten alvast aan. Vervolgens haal ik de kinderen uit de auto en dan zet ik hen even achter de tv of te kleuren. Iets waarbij ze niet iedere minuut de keuken inlopen. Samen met een fles drinken zijn ze even rustig. Dan ga ik het eten verder klaarmaken. En meestal werkt dit eigenlijk heel fijn.

Dus al met al ben ik best trots op mezelf over de afgelopen maanden als alleenstaande ouder. Dat mag je ook wel eens zijn toch?

Liefs van Ivette

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.