De bevalling

Jazeker, het begint toch vandaag, 21 juni 2015, op vaderdag.

‘s Avonds op 10 uur kwamen de weeën toch wel iedere 5 minuten. We besloten ze te timen. Ik wist wel van die apps, maar daar had ik verder geen energie voor. Ik zat lekker in mijzelf gekeerd. Op 22:00 uur ging ik dan maar lekker douchen. Wie weet helpt het de bevalling te vorderen. Na ruim een uur de weeën rustig opvangen. Ze waren nog goed te doen (hopen dat dit blijft), belde Niels de verloskundige rond 23:30 op. Ze kwamen inmiddels rond de 4 à 5 minuten. Ze was op dit moment nog bij een andere bevalling. Daarna zou ze onze kant opkomen. Ondertussen de weeën opvangen. Ze worden nu wel heftiger en ze zitten voornamelijk in mijn rug. Druk van Niels erop helpt, en heen en weer wiegen. Letten op mijn ademhaling, rustig blijven ademhalen, totdat de wee weer voorbij gaat.

Toch maar mijn moeder gebeld. Die had natuurlijk al wat door en heeft nog niet geslapen. Mijn vader ligt wel al te slapen. Ze is nu op de hoogte, want ik wil haar graag bij de bevalling. Voor steun en een veilig gevoel. Zodra we naar het ziekenhuis zouden gaan, zouden we haar nogmaals bellen.
Om ongeveer half twee is de verloskundige er. Ze zegt dat ik de weeën goed opvang. Zodra er weer eentje voorbij is, vraagt ze wat gegevens en gaan we naar boven om even te controleren of er inmiddels wat ontsluiting is. Aangezien de weeën inmiddels om de 3 minuten komen, hoop ik wel op een mooie vordering. 3 cm is de stand. Enigzins teleurgesteld, maar ik herpak mij snel, en probeer de teleurstelling ook niet te uiten. Deze emotie werkt vaak tegendraads. Wel mogen we rustig aan naar het ziekenhuis. Niels zet de vluchttas in de auto en pakt mijn jas. We gaan de auto in en op weg.
Wat ben ik blij dat het ‘s nachts is. Lekker rustig op de weg, en belangrijker: de boot vanuit Texel vaart niet ‘s nachts. Dat betekent vrijwel groen licht op weg langs de boot en dus de weg met de minste opstakels, stoplichten en bakstenen wegen. Uitgerekend zou ik zo’n 6 à 7 weeën onderweg moeten opvangen. Hier zag ik nogal tegenop, maar achteraf viel het me mee. De druk van de stoel in mijn onderrug was enigzins prettig. Echter voordat we het dorp uitwaren, moest ik overgeven. Gelukkig kon dit in het gras, zodat niemand anders er verder last van had.
Eenmaal in ziekenhuis, rond 2:30, hadden we helemaal niet nagedacht over een €2 munstuk voor de rolstoel, want ja, lopen naar de afdeling ging ik niet meer redden (5 hoog). Gelukkig konden we bij de balie een muntje lenen. En op naar de kamer. Alles stond al klaar. En dan rustig wachten en de weeën uitzitten. Niels ging de auto parkeren op de parkeerplaats, ondertussen kwam mijn moeder binnen. Die kon dan lekker op mijn rug drukken. Niet lang daarna moest ik weer overgeven. En gelijk ook geplast. Iemand kwam snel met het idee om in bad te gaan. Ja graag!! Dat gaf rust, zeg, heerlijk. Daar heb ik een tijdje ingelegen, totdat het water afkoelde. We hebben er nog wel wat warm water ingedaan, maar het warmteverlies in een normaal bad is groot. Na ca 1 uur eruit en weer de weeën staand opvangen. Maar daar werd ik zo moe van. Tussendoor kon ik niet zitten, want opstaan deed zo veel pijn. En ben ik maar op bed gaan liggen. De weeën kwamen nu om de 2 minuten en duurde een minuut. Hierdoor had ik niet veel rust tussendoor en kon ik op een gegeven moment niet meer.
Ik wilde pijnstilling. Zo ging ik het niet lang meer trekken. Gelukkig zat ik inmiddels wel op 6 cm. Het bad heeft me wel goed gedaan. Tussen half 2 check 3 cm, naar 6 cm om 4 uur, lijkt mij redelijk netjes. Vanwege de vraag naar pijnstilling zijn de vliezen gebroken en is er een schedelelektrode op het hoofdje geplaatst. Rond half 5 kreeg ik een pethidineprik. Ze adviseerde mij een ruggeprik. Echter was het ‘s nachts en duurde het minstens een half uur voordat de anesthesist er was en na voorbereiding van mij zou dit bij elkaar zo een uur kunnen duren voordat de verdoving erin zat. Daarnaast kun je last krijgen van veel andere dingen, waar ik niet op zat te wachten. Daarbij is de kans op een kunstverlossing groter… no way. Dus toch de pethidine prik. Nu zaten er voor mijn gevoel geen twee minuten meer tussen, maar 5. Ik kon wat meer rusten. De weeën waren nog steeds heftig en met het laatste stukje kon ik mezelf niet goed meer ontspannen. Gelukkig had ik een topteam om mij heen die daar goed bij hielp!
Toucheren wilde ik zo min mogelijk. Het lichaam geeft zelf wel aan wanneer het ervoor klaar is. Ik denk dat ik maximaal 5x getoucheerd ben. Achteraf ben ik daar heel blij mee, want elke keer wekte een touchering ook een wee op. Om 6:50 kreeg ik persweeën. Ik weet nog dat ik riep dat ik moest poepen. Dat moest ik niet, maar zo wist ik wel dat of Niels of mijn moeder iemand gingen roepen. Om 7:05 mocht ik gaan persen. Helaas vond de baby het niet fijn (joh) en zakte haar hartslagje en herstelde dat zich moeizaam. Er is daardoor besloten tot een knip. Ik was het daar totaal niet mee eens. Ik zei nog nee dat wil ik niet. Maar hij is toch gezet. Hier heb ik het nog het meest moeilijk mee. Dat er over mijn grens heen is gegaan. Ik heb namelijk het gevoel dat ik met nog een wee er zelf uit had kunnen krijgen. Het herstel in de kraamweek ging ook daardoor ook langzaam, in combinatie met geelzucht van Elsha, was het heel heftig. Ik merk dat met het opschrijven ervan er ook nog tranen over mijn wang gaan. Ik heb er namelijk nog steeds last van. Het idee dat ik het niet helemaal zelf heb gedaan en dat het voor een volgende bevalling natuurlijk niet meer meerekt. Maar goed, later meer over de kraamweek.
Na 20 minuten persen is Elsha dan geboren, op 22 juni 2015 om 7:25 uur. Een beetje beduusd door alles wat er gebeurd is, was ik opslag verliefd. Het eerste wat ik kon uitbrengen: Ze is er! Heel bijzonder. Ze werd gelijk op mijn buik gelegd en mocht daar een tijd blijven liggen. Wat was dat fijn. Ik kon haar ruiken en zij mij. Lekker huid op huid contact, wat ik heel graag wilde. Na een paar huiltjes was ze ook rustig. Ze werd niet gelijk afgedroogd. Alleen een mutsje en een handdoek om, zodat ze niet afkoelt. Niels mocht haar navelstreng doorknippen. Om kwart voor 8 is de placenta er ook uit en kan ik gehecht worden. Elsha wordt gemeten (3400 gram, 49cm lang), verschillende reflexen getest en kan Niels haar aankleden. De kleertjes waren al klaargelegd op een kruik. Heel bijzonder, ze kijkt gelijk de wereld in met grote ogen.
Wat is zij toch mooi! Wij zijn ouders geworden. Heel bijzonder!
Super gelukkig zijn we met Elsha!

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *