19 december 2015 – THROWBACK

Precies een jaar geleden wisten we dat we opnieuw zwanger waren. 18 december hadden wij een tripje met z’n drieën naar een kerstmarkt in Duitsland. En toen wist ik het eigenlijk al.

Het ging eigenlijk net als bij Elsha (lees hier). Op 16 december 2015 had ik ongesteld moeten worden. 17 december ging ook voorbij. 18 december gingen wij naar Dortmund, kerstshoppen en het eerste buitenlandse uitje voor Elsha. ‘s Middags had ik een beetje spotting, maar verder niets. En toen gingen de bellen af, stiekem, een beetje van binnen. Verder hebben we wel genoten van de dag en zijn we er niet al te veel mee bezig geweest.

Onze familie had namelijk een lange tijd nodig om zwanger te worden. Wij hadden een beetje een houding dat het ons niet 2 keer gezegend is snel zwanger te worden. Naïef misschien, dat weten we nu ook, haha. Zaterdag hadden we toch maar een test gehaald en die werd inderdaad lichtpositief. Die dag erna maar weer een, en weer een en weer een. Tot 4 testen het echt zeiden dat nummer 2 zich al welkom voelde bij ons! En de foto moest ik gewoon even delen. Elsha in de kinderstoel in een wegrestaurant, heerlijk met haar Disney-ogen. Hier is ze 6 maanden oud.

19 december dus, de dag begon wel lichtelijk zenuwachtig. We zijn eerst naar Den Helder geweest. Lekker even shoppen (je moet toch wat hebben om te testen) en wat eten. Erg gezellig en rustig dagje. ‘s Middags waren we thuis en heb dan toch maar een test gedaan. Iets wat huiverig en een beetje met twijfel, dat wel. ‘Het zal toch niet alweer raak zijn’. Iemand binnen onze familie was alweer bjina een jaar bezig voor een kindje. Ik zou mij best bezwaarlijk voelen als het alweer ‘gelukt’ was. En hoe ga je dat dan vertellen. Een paar van die gedachtes gingen wel door mijn hoofd. Maar ook over hoe andere familieleden gingen reageren.

Alleen die gedachtes zorgen er niet voor of je zwanger bent of niet. Dus toch maar de test gedaan, en ja hoor. Positief, licht, maar wel aanwezig. Hoe gaan we dat nu doen? Het huis staat te koop, het huis is te klein, de slaapkamers zijn bezet. Na een paar dagen flink denken, het erover hebben, ervaringen van andere moeders lezen online, ging toch de knop om. Nu was er ruimte voor ze zullen wat aan elkaar hebben, ze zullen met elkaar opgroeien en meer van dat soort redenen.

Nu, een jaar later, hebben wij een beer van een vent. Een pittig ventje, dat wel, maar de lijn is stijgend en ik kan steeds meer genieten. Sinds dat hij 3 maanden oud was kregen we wat rust. Hij sliep meer, at beter, krampjes werden minder en de verborgen reflux was onder controle. Maar het is een lachebekkie, zodra het kan lacht hij. Gesprekken kun je al voeren, als is het met wat klanken. Dat ik dit tik is het 17 december en hebben we nog een doorbraak. Hij valt zonder te huilen in slaap in de box, tot 2x toe. Een beetje meutelen misschien, dat mag. Maar hij slaapt en blijft slapen. Hij vecht niet meer tegen de slaap. En dan kan ik zo genieten!

Liefs van Ivette

Gerelateerde berichten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *